«دوستان عزیز سلام! دیدم شما در صفحه‌تان از مسائل اجتماعی صحبت می‌کنید. من یک مربی ورزش ایرانی هستم که چند سال پیش از تیم ملی خط خورد! بگذریم چرا چون خیلی دردناک است. 

من به یک کشور دیگر رفتم و آن‌جا از صفر شروع کردم. حالا مربی هستم و تیم نوجوانان را تمرین می‌دهم. 

 تازه که آمده بودم با این که مرد هستم مربی دختران شدم. وقتی برای اولین بار یکی از دخترانم گفت که امروز تمرین نمی‌کند چون پرید است، من شوکه شدم. به پسرها نگاه کردم. رفتارشان طبیعی بود و هیچ شیطنتی نداشت. چند ثانیه طول کشید که بفهمم به این بچه‌ها یاد داده‌اند درباره‌ی یک مسئله‌ی طبیعی بدن، نباید شرم کنند. در دلم به سیستم آموزشی‌شان آفرین گفتم که یک دختر جوان جلوی پسرها خودش را نمی‌بازد، حساب و کتاب بیهوده ندارد و بدن خودش را می‌شناسد. این بچه‌ها دورو بار نمی‌آیند، برای آینده درست آموزش می‌بینند. این قضیه بارها تکرار شد تا این که من فراموش کردم در کشورمان چه خبر است. وقتی دیدم خانم صفایی هنوز دارد با چند خارجی برای حق ورود زن‌های ایرانی به ورزشگاه می‌جنگد دلم فشرده شد. برای خودمان متاسف شدم.
می بینم که خیلی از مردم ما هنوز فکر می‌کنند اروپایی‌ها ولنگارند که این حقیقت ندارد. مثلا یک معلم مدرسه حق ندارد تماس فیزیکی با هیچ‌یک از شاگردان داشته باشد و یک مربی تیم باشگاه فقط به ضرورت تمرین حق دارد تماس لازم فیزیکی داشته باشد، دختر و پسر یا زن و مرد هم ندارد. این چیزها را باشگاه برای ما از دید حقوقی توضیح می‌دهد.  از ما که گذشت ولی امیدوارم جو و فضای ورزشی ایران تکانی به خودش بدهد…»
ارسال کننده فرزان نایب غریب

Advertisements

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s